انسان از دیرباز به پیش‌بینی آینده و فهمیدن و شکل‌دادن به تحولات آینده علاقه‌مند بوده است. این نگرانی از آینده به قدمت خود انسان است و از زمانی که انسان به عنوان موجودی فکرکننده و سخنور شناخته شد، همواره به جستجوی آینده پرداخته است. تفکر درباره آینده یکی از فعالیت‌های مرکزی انسان‌ها از آغاز تمدن بشری بوده است.
با این حال، انگیزه اولیه برای پیگیری مطالعات آینده‌پژوهی تفاوت چندانی با گذشته ندارد؛ آنچه تغییر کرده است، ابزارها و نقشی است که مطالعات آینده‌پژوهی از دغدغه شناخت آینده به دست آورده است. امروزه در عصری زندگی می‌کنیم که آینده دیگر شبیه گذشته یا حال نیست و نمی‌توان آینده را با تقلید از گذشته یا حال پیش‌بینی کرد. از این رو، مطالعات آینده‌پژوهی ضرورت بیشتری پیدا کرده است.
