سناریوهای مطلوب ایران و ائتلاف آمریکایی ـ اسرائیلی در جنگ رمضان

عنوان

آنچه این مسیر تاریخی را به نقطه عطفی بالقوه رسانده، همگرایی چند عامل ساختاری است:

نخست، ورود برنامه هسته‌ای ایران به مرحله‌ای که از منظر اسرائیل و بخشی از نخبگان امنیتی آمریکا، «نقطه بازگشت‌ناپذیر» تلقی می‌شود؛

دوم، تقویت بی‌سابقه توان موشکی بالستیک و کروز ایران که معادلات بازدارندگی منطقه‌ای را دگرگون ساخته؛

سوم، توسعه شبکه گروه‌های مقاومت تحت حمایت ایران در لبنان، سوریه، عراق و یمن که عمق استراتژیک ایران را به‌طرز چشمگیری افزایش داده؛

چهارم، بازگشت جریان ماجراجو به قدرت در واشنگتن و تداوم حکومت جناح راست رادیکال در تل‌آویو.

در چنین بستری، رویارویی نظامی مستقیم بین ایران و ائتلاف آمریکا–اسرائیل، از یک فرضیه صرفاً نظری به سناریویی واقعی مبدل شد. پرسش بنیادین این است که سناریوهای مطلوب ایران، آمریکا و اسرائیل در جنگ رمضان چیست؟ این سناریوها چه پیامدهایی خواهند داشت؟ و مطلوبیت و ریسک سناریو از منظر بازیگران مختلف چیست؟

این نوشتار با بهره‌گیری از چارچوب تحلیل سناریویی و با اتکا بر مطالعات تطبیقی جنگ‌های معاصر، ارزیابی‌های نهادهای اطلاعاتی غربی از توانمندی‌های نظامی ایران، و تحلیل پویایی‌های سیاسی–اقتصادی بازیگران اصلی، به بررسی سناریوهای مطلوب طرفین در جنگ رمضان می‌پردازد و در نهایت سناریوهایی که می تواند بیشترین ظرفیت را برای تأمین منافع بلندمدت امنیت ملی ایران داشته باشد، مورد بررسی قرار می دهد.