از انسداد مسیرهای مواصلاتی تا اشغال جزایر؛ واکاوی سناریوی نظامی آمریکا برای تسلط بر تنگه هرمز

نشریه هشدار

بامداد شنبه ۲۷ تیر ۱۴۰۵ (۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶)، جنگنده‌های آمریکایی در ادامه حملات هوایی خود به جنوب ایران، چهار مسیر ترابری حیاتی در استان هرمزگان را هدف قرار دادند. بر اساس اطلاعیه استانداری هرمزگان، «تونل شهید میرزایی» در محور بندرعباس–حاجی‌آباد در هر دو مسیر رفت و برگشت مسدود شده، «پل رودخانه شور» در محور بندرعباس–سیرجان و دو پل در محور سه‌راهی میناب به سمت رودان نیز مورد اصابت قرار گرفته‌اند. هم‌زمان، تأسیسات برق و یک واحد آب‌شیرین‌کن در غرب جاسک هدف حملات قرار گرفته و باعث قطع آب روستاهای منطقه شده است. پلیس راه هرمزگان از «انسداد موقت» محورهای ارتباطی این استان به کرمان خبر داده و اعلام کرده که بازگشایی مسیرهای جایگزین در دستور کار قرار دارد.

این حملات، که هفتمین شب متوالی تجاوز نظامی آمریکا به خاک ایران محسوب می‌شود، در شرایطی رخ داده که دونالد ترامپ در مصاحبه‌ای با هیو هیویت، از «نابودی کوه پیک‌اکس» سخن گفته و اعلام کرده است: «ما قصد داریم کوه پیک‌اکس را نابود کنیم. به ایرانی‌ها بگویید که ما در راه هستیم. هیچ کاری از دستشان بر نمی‌آید». همچنین بر اساس گزارش وال‌استریت ژورنال، ترامپ در نشست «اتاق وضعیت» کاخ سفید، گزینه‌های نظامی گسترده‌ای از جمله اشغال جزایر راهبردی ایران را بررسی کرده است.

پرسش کلیدی این است که آیا هدف‌گیری زیرساخت‌های مواصلاتی، صرفاً یک اقدام فشار اقتصادی-معیشتی است یا مقدمه‌ای بر یک عملیات نظامی بزرگ‌تر برای اشغال جزایر ایرانی در دهانه تنگه هرمز؟ این نوشتار با بهره‌گیری از چارچوب نظریه «آماده‌سازی میدان نبرد» و تحلیل بازیگران، به واکاوی ابعاد راهبردی، نظامی و حقوقی این تحول می‌پردازد.