توضیحات
|
نشریه هشدار |
|
| عنوان | محاصره خاموش؛ استراتژی فلجسازی درونی و نبردهای نوین زیرساختی |
| مقدمه |
در شرایط تنشهای فزاینده میان جمهوری اسلامی ایران و دشمنان اصلیاش (ایالات متحده و رژیم صهیونیستی)، حمله نظامی مستقیم به ایران هزینهبر و پرریسک ارزیابی میشود. در واقع هزینه جنگ مستقیم برای آمریکا، اسرائیل و متحدانشان بسیار بالاست و هیچ منطق عقلانی نمیتواند آنها را به این درگیری بکشاند؛ مگر اینکه ابتدا نقطه بازدارنده اصلی (قدرت موشکی) را از طریق عملیات ویژه و خاموش خنثی کنند. در این راستا سناریوی محتمل، عملیات پیشدستانه و نامتقارن برای خنثیسازی توان بازدارنده موشکی ایران پیش از هر درگیری گسترده است. این امر با پارادایم نبردهای نوین نیز کاملا همخوانی دارد. در پارادایم نبردهای نوین، مفهوم سنتی میدان جنگ که بر پایه تقابل مستقیم ارتشها استوار بود، جای خود را به استراتژی «ایجاد توان ضربه فلجکننده» داده است. پیروزی در قرن بیست و یکم، نه لزوماً با اشغال فیزیکی خاک، بلکه با از کار انداختن مراکز ثقل دشمن از درون تعریف میشود. نبردهای امروزی از تقابلهای متقارن مرزی به سمت عملیاتهای موازی و مخفیانه تغییر جهت دادهاند؛ جایی که هدف، فروپاشی ساختاری در سکوت مطلق است. در واقع کنترلِ سرتاسری، تنها راهِ تضمینِ یکپارچگی، کارکرد و رازپوشیِ سامانه تسلیحاتی است. این رویکرد نیازمند ایجاد خطوط تدارکاتی موازی است که از تأمین قطعات در خارج آغاز شده و به مونتاژ در کارگاههای مخفی داخلی ختم میشود. این گزارش به تحلیل راهبرد «محاصره خاموش» علیه زیرساختهای استراتژیک و پرسنل کلیدی در ایران میپردازد. یافتههای اصلی نشاندهنده یک تغییر پارادایم از عملیاتهای فرامرزی به ایجاد یک زیرساخت کاملِ تدارکاتی، تولیدی و عملیاتی در داخل خاک ایران است. در این راستا احتمال ایجاد خطوط تأمین موازی، بهرهگیری از شکافهای مرزی و استفاده از زیرساختهای صنعتی خودِ ایران را برای استقرار تسلیحات پیشرفتهای از جمله پهپادهای انتحاری، عاملهای هواپخش (شیمیایی/بیولوژیکی) و موشکهای هدایتشونده در نزدیکی اهداف حساس نباید دست کم گرفت. این استراتژی بر پایه کنترل مطلق بر زنجیره تأمین، انکارپذیری حداکثری و استفاده از پروتکلهای فعالسازی غیرقابل رهگیری استوار است که نمونه بارز آن در ترور اسماعیل هنیه و همچنین به شهادت رساندن فرماندهان ارشد نظامی در لحظات ابتدایی جنگ 12 روزه مشاهده شد. |
| تعداد صفحات | 20 |
| تاریخ انتشار | شماره 16– 20 بهمن ۱۴۰۴ |













