«راهبرد خلق واقعیت تحصیل‌شده» در رفتار رژیم صهیونیستی؛ از دام پاسخ تا مهندسی معکوس بحران

پرسش اساسی آن است که این راهبرد مبتنی بر «خلق واقعیت پیش‌دستانه» و «دام پاسخ»، چگونه در پرونده‌های کلیدی منطقه (لبنان، غزه، ایران و سوریه) به‌کار گرفته شده و چه پیامدهایی برای امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران و جبهه‌ی مقاومت به همراه داشته است؟ و مهم‌تر آنکه، این راهبرد، با وجود ظاهر «حرفه‌ای» و «چندخروجی‌ساز» خود، با چه آسیب‌پذیری‌ها و محدودیت‌هایی مواجه است که می‌تواند به‌عنوان «نقاط نفوذ» برای بازیگران مقابل مورد بهره‌برداری قرار گیرد؟ در حالی که رژیم صهیونیستی، با تکیه بر برتری اطلاعاتی، نظامی و حمایت راهبردی آمریکا، در تلاش است تا «معمای امنیت منطقه‌ای» را به‌نفع خود بازتعریف کند، این راهبرد، در عمل، با «واکنش‌های معکوس» و «بیش‌گسترش راهبردی» مواجه شده و گاه، به‌جای تثبیت بازدارندگی، به «فرسایش مشروعیت» و «فعال‌سازی جبهه‌های جدید» انجامیده است.

چارچوب نظری حاکم بر این نوشتار، مبتنی بر مفاهیمی چون «بازدارندگی فعال»، «دام راهبردی» و «واکنش معکوس» است که در آن، هرگونه اقدام تهاجمی، به‌دلیل پیچیدگی‌های سیستم منطقه‌ای، می‌تواند به‌جای دستیابی به هدف، به «خلق ضدواقعیت» و «متحدسازی جبهه‌ی مقابل» منجر شود. در این چارچوب، رژیم صهیونیستی با وجود برخورداری از «ابهام راهبردی» (به‌ویژه در حوزه‌ی هسته‌ای) و «دکترین بگین» برای اقدامات پیش‌دستانه، در عمل با «محدودیت‌های راهبردی» (همچون وابستگی به حمایت آمریکا و محدودیت‌های جمعیتی و جغرافیایی) مواجه است که می‌تواند «راهبرد خلق واقعیت» را در بلندمدت با شکست مواجه سازد. بر این اساس نوشتار حاضر پس از تبیین داده‌های عینی این راهبرد و مؤلفه‌های آن، به کاوش لایه‌های علّی این سبک عمل و سپس سناریوسازی راهبردی برای افق پیش روی جبهه‌ی مقاومت خواهد پرداخت.