الگوی عملیاتی آمریکا در حملات به جنوب ایران؛ از فرسایش خطوط دفاعی ساحلی تا آماده‌سازی میدان برای عملیات گسترده‌تر

نشریه هشدار

«واشنگتن به حملات خود علیه توانایی‌های مرتبط با تنگه هرمز ادامه خواهد داد.» این جمله دونالد ترامپ در حاشیه امضای یک فرمان اجرایی در کاخ سفید در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶، نقطۀ آغاز فاز جدیدی از رویارویی نظامی میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران بود. ساعاتی پس از این اظهارات، فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) از تکمیل موج تازه‌ای از حملات به اهداف نظامی در بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی و بندرعباس خبر داد. در مقابل، ایران نیز با حملات موشکی به مراکز نظامی و شناورهای آمریکا در حاشیه خلیج فارس و همچنین هدف قرار دادن دو نفتکش در تنگه هرمز پاسخ داد.

آنچه در روزهای اخیر روی داده، صرفاً یک دور تازه از حملات و ضدحملات نیست؛ بلکه نمود عینی فروپاشی چارچوب تفاهم‌نامه ۲۸ خرداد و ورود به مرحله‌ای جدید از مناقشه است که در آن، «مدیریت بحران» جای خود را به «تغییر میدان» داده است. پرسش کلیدی این است که الگوی راهبردی پشت این حملات چیست و جمهوری اسلامی ایران چگونه می‌تواند با بازشناسی این الگو، از افتادن در تله راهبردی دشمن پرهیز کند؟ این یادداشت در بخش نخست، به روایت میدانی از تحولات نظامی سه روز اخیر می‌پردازد و در بخش تحلیلی، الگوی راهبردی حملات، منطق پشت آن و پیامدهای آن برای معماری امنیتی منطقه را واکاوی می‌نماید.