سند راهبرد امنیت ملی ایالات متحده

نشریه ترجمان (برگردان تحلیل‌های راهبردی)

«راهبرد» طرحی عینی و واقع‌بینانه است که ارتباط اساسی میان «اهداف» و «ابزارها» را توضیح می‌دهد: راهبرد از ارزیابی دقیق آنچه مطلوب است و ابزارهایی که برای دستیابی به آن، در دسترس یا قابل ایجاد واقع‌بینانه هستند آغاز می‌شود.

راهبرد باید ارزیابی، تمایزگذاری و اولویت‌بندی کند. هر کشور، منطقه، مسئله یا موضوعی -هر قدر هم ارزشمند- نمی‌تواند در کانون راهبرد آمریکا باشد. غایتِ سیاست خارجی، حفاظت از منافع اساسی ملی است؛ و این، تنها تمرکز این راهبرد است.

راهبردهای آمریکا پس از پایان جنگ سرد ناکام مانده‌اند؛ آن‌ها یا فهرست‌هایی طولانی از آرزوها یا وضعیت‌های مطلوب بوده‌اند؛ یا به‌روشنی مشخص نکرده‌اند چه می‌خواهیم و به جای آن، به کلی‌گویی‌های مبهم بسنده کرده‌اند؛ و اغلب نیز در تشخیص آنچه باید بخواهیم دچار خطا شده‌اند.

پس از پایان جنگ سرد، نخبگان سیاست خارجی آمریکا خود را قانع کردند که سلطه دائمی آمریکا بر سراسر جهان، در بهترین منافع کشور ما است. حال آن‌که امور داخلی دیگر کشورها تنها زمانی باید برای ما موضوعیت یابد که فعالیت‌های آن‌ها مستقیماً منافع ما را تهدید کند.

نخبگان ما تمایل واقعی آمریکا را برای بر دوش کشیدن دائمی مسئولیت های جهانی -که مردم آمریکا هیچ پیوندی میان آن‌ها و منافع ملی خود نمی‌دیدند- به‌شدت اشتباه محاسبه کردند. آنان توانایی آمریکا را برای تأمین هم‌زمان «دولت عظیم رفاه‌محور -مقرراتی -اداری» و همچنین «مجموعه عظیم نظامی، دیپلماتیک، اطلاعاتی و کمک‌های خارجی» بیش از اندازه برآورد کردند. آنان سرمایه‌گذاری‌های به‌شدت گمراه‌کننده و مخرب بر جهانی‌سازی و آنچه «تجارت آزاد» نامیده می‌شد انجام دادند؛ روندی که همان طبقه متوسط و پایه صنعتی‌ای را تهی کرد که برتری اقتصادی و نظامی آمریکا بر آن استوار بود. آنان به متحدان و شرکا اجازه دادند هزینه دفاع از خود را بر دوش مردم آمریکا بیندازند و گاه ما را به درگیری‌ها و منازعاتی کشاندند که برای آنان حیاتی، اما برای منافع ما حاشیه‌ای یا بی‌ارتباط بود. آنان سیاست آمریکا را به شبکه‌ای از نهادهای بین‌المللی گره زدند که برخی صراحتاً انگیزه‌های ضدآمریکایی دارند و بسیاری نیز از «فراملی‌گرایی» الهام می‌گیرند که آشکارا در پی تضعیف حاکمیت دولت‌های ملی است.

به‌طور خلاصه، نخبگان ما نه‌تنها هدفی اساساً نامطلوب و ناممکن را دنبال کردند، بلکه در این مسیر، ابزارهای لازم برای دستیابی به آن هدف را نیز تضعیف نمودند؛ یعنی همان «سرشت ملی» که قدرت، ثروت و نجابت آمریکا بر آن بنا شده است.